أنا من الناس اللى مش بحب الحزن ولا الاكتئاب ولا النكد .. ودائما ارفع شعار حناخد إيه من النكد والهم غير حرقة الدم فباديها طناش .. وكنت دائما احاول لما أشوف حد مكتئب إنى اخَرّجه من الحالة دي .. وده مش علشانه بس ، ده كمان علشان ماخدش أنا كمان عدوى الإكتئاب وأقع فريسة لفيرس التشائم والنظرات السوداوية للحياة .
وكانت جهودي فى إخراج الناس اللى يهمنى أمرهم من الحالة دي تذهب أدراج الرياح ..وكنت من شدة غيظى من فشل بعض محاولاتي معهم أقول فى نفسي (( خلاص بأه هما أحرار واللى بشيل قربة نكد بتخر على دماغه )) .. وأتذكر حوار كان بينى وبين سيدة كبيرة فى السن وكانت لسه راجعة من العمرة فى الأراضي المقدسة ، وكلمتها فى التليفون علشان ابارك لها ,اقول لها ( الحمد الله على السلامه) .. فلك أن تتخيل جرعة الإكتئاب والتشائم اللى اخدتهم منها مرة واحدة والشكوى من الأمراض وإنها خلاص مش حتعرف تعمل عمره تاني وان نفسها ترجع تاني لكن الصحة خلاص .. وكنت لما احاول إنى أرفع من روحها المعنوية اللى ضاربها السلك لا أجد منها إلا مزيدا من كلمات الاحباط المتمثلة فى ( صعب ) و ( مش ممكن) وغيرها من الكلمات الدايرة فى قاموس التشائم واللى بتوقف المراكب السايرة .. دى حتى لم تجا